Als maatschappelijke organisatie zet De Key zich in voor een prettige leefomgeving van haar huurders. Zo’n omgeving is bij voorkeur gevuld met comfortabele woningen, bedrijfsruimten én met prikkelende kunstwerken, want bij De Key geloven we dat kunst bijdraagt aan de leefbaarheid van een buurt of een complex. Voor de centrale hal van Solid 18 creëerde Jeroen Kramer van ontwerpstudio KramervanderVeer de grafische wandcollage City Dust Solid 18.

Het kunstwerk

De compositie City Dust Solid 18 maakt deel uit van het kunstproject City Dust en is een vertaling van de wandcollage die KramervanderVeer ontwierp voor de internationale Architectuur Biënnale van Venetië in 2008. City Dust bestaat uit een reeks van grootschalige, labyrintachtige stadsplattegronden die balanceren op de grens van realiteit en fantasie. De duizelingwekkende, overvolle collages zijn gevuld met in het zwart geschetste muren, ramen, trappen en torens die imaginaire bouwsels vormen in een fantasierijk stedelijk landschap.

Het tachtig meter lange City Dust Solid 18 is op ooghoogte geplaatst waardoor de toeschouwer eindeloos door de magische metropool kan dwalen en verborgen plekken kan ontdekken. Tegelijkertijd openbaart zich op deze korte zichtafstand de bijzondere techniek, die een combinatie is van tekenen, fotografie, maquettebouw en computerbewerking.

Het project is financieel ondersteund door Stadsdeel Oost en het Amsterdams Fonds voor de Kunst.

Op woensdag 29 juni om 16.00 uur is het standbeeld ‘De Reus van Bickerseiland’ onthuld door burgemeester Eberhard van der Laan. Hiermee gaat een jarenlange wens van buurtbewoners in vervulling.

De geschiedenis van De Reus gaat bijna vierhonderd jaar terug. Vanaf 1647 toen het manshoge houten beeld op het huis van koopman, reder en burgemeester Jan Bicker werd geplaatst tot de jarenlange zoektocht van enkele buurtbewoners die het beeld graag weer een plek op het eiland wilden gevenDe Reus staat symbool voor de scheepvaartgeschiedenis van het eiland. Maar ook voor haar arbeidersverleden en de hechtheid van de eilanders onderling.

Verdwenen en gevonden

Het beeld verdween in 1972 van het eiland. Na een zoektocht door enkele buurtbewoners van bijna tien jaar, is het beeld sinds 2009 weer terug op het Bickerseiland. De Reus werd uiteindelijk teruggevonden in Canada. Een erfgenaam van de machinefabriek Hk. Jonker & Zoon had het beeld in bezit. Deze heeft gehoor gegeven aan de wens van de bewoners en het beeld aan het eiland geschonken.

Samenwerking buurtbewoners, De Key en stadsdeel Centrum

Woonstichting De Key ondersteunde het bewonersinitiatief van harte en werkte samen met de buurtbewoners en stadsdeel Centrum aan de herplaatsing van het beeld. De Reus is gerestaureerd en kunstenaar/buurtbewoner Egon Schrama heeft een sokkel ontworpen. In zijn ontwerp heeft hij gebruik gemaakt van regels uit het gedicht dat eilander Jan Witte een jaar geleden voor De Reus schreef. Het stadsdeel heeft een plek aan het water aan de Touwslagerstraat beschikbaar gesteld.

Klik hier voor meer informatie en foto’s van ‘De Reus van Bickerseiland’.

In latere dagen is het beeld van de gevel van Jan Bicker’s huis overgegaan naar werf De Reus, waar het beeld aangezien werd voor een reus en symbool stond voor de uitspraak: “Geen karwei is ons te machtig; geen vraagstuk, waarvoor wij uit de weg gaan.” Wanneer het beeld boven de poort van werf De Reus is geplaatst is niet bekend.

In 1850 werd De Reus werd verkocht aan Machinefabriek Hk Jonker & Zoon.Burgemeester Fock ontfermde zich over De Reus en sprak met de heer Jonker af om het beeld te behouden. Een eeuw later verkeerde De Reus in zeer slechte staat. Oud scheepstimmerman van Jonker & Zoon, D. Rijnsdorp, maakte een replica. Op 2 augustus 1951 werd De Reus in aanwezigheid van burgemeester D’Ailly herplaatst. In 1972 verlaat H.K. Jonker en Zoon na 150 jaar het eiland. Oud-directeur Jonker verhuist naar het Spaanse Alicante en neemt De Reus als herinnering aan zijn bedrijf mee.

De heer Van Wulften, geliefd werknemer bij de familie Jonker en eilandbewoner, beschouwt het – op ruim tachtigjarige leeftijd – als een eervolle taak om De Reus naar het eiland terug te halen, in 2000. Samen met Gerrit Wijnhoud van De Nieuw Amsterdam, buurtbewoner Rienk Hoff en commissaris van politie Ad Smit begint de zoek tocht die bijna 10 jaar zou duren. In 2006 werd De Reus gevonden bij Jonker’s kleinzoon in Canada. Deze gaf gehoor aan de wens van de buurtbewoners en schonk het beeld aan het eiland. Met de wilde vaart reisde het beeld bijna de hele wereld over om uiteindelijk op de Canarische Eilanden aan wal te gaan. Vanaf daar vloog de firma Koninklijke Saan De Reus in 2009 terug naar Amsterdam.

Woonstichting de Key ondersteunde het bewonersinitiatief van harte en werkte samen met de buurtbewoners en het stadsdeel Centrum aan de herplaatsing van De Reus. De Reus is in 2011 gerestaureerd. Kunstenaar en buurtbewoner Egon Schrama heeft een sokkel ontworpen met regels uit het gedicht dat Jan Witte voor De Reus schreef. Stadsdeel Amsterdam-Centrum heeft een plek aan het water aan de Touwslagerstraat beschikbaar gesteld.

Het kunstwerk is in 2009 opgeleverd als onderdeel van een renovatieproject van Woonstichting De Key. Samen met haar buurtbewoners ontwikkelde De Key een plan voor een kunstwerk op de twee blinde gevels aan het plein van de Vinkenstraat 102. Twee kunstenaars werden geselecteerd om een ontwerp te maken voor de betreffende locatie, een meerderheid van de betrokken bewoners koos voor het prachtige ontwerp van kunstenaar Roland Schimmel. Het werk werd meegefinancierd door het Amsterdamse Fonds voor de Kunst.

Duizend Zonnen in de Vinkenstraat

Duizend Zonnen bestaat uit twee composities (zijwand Vinkenstraat en achterwand Haarlemmerstraat) die zijn opgebouwd uit ronde, gedempte kleurencirkels. Over deze vormenheeft Schimmel zwarte, ronde vormen geplaatst die het meest herinneren aan hemellichamen. Deze ‘zwarte gaten’ worden omringd door prismatisch gekleurde aura’s en laten lucide nabeelden achter op het netvlies van de toeschouwer.

Doordat in het kunstwerk beeld en (geschilderd) nabeeld gelijktijdig figureren wordt het publiek in verwarring gebracht. Waaruit bestaat het daadwerkelijke kunstwerk en welke toevoegingen zijn ontsproten aan ons brein? Duizend Zonnen vraagt om een heldere en scherpe blik.

Vindt u Duizend Zonnen ook het mooiste openbare kunstwerk van Amsterdam? Breng dan hier uw stem uit.

Hoewel de Sibbelwoningen bekend staan om het karakteristieke gevelbeeld aan de Hoogte Kadijk, ligt de schoonheid van het complex voor omwonenden verborgen in de diepe tuinen achter de panden, aan de Laagte Kadijk. Met hoge bomen, grillige struiken, kwetterende vogels en weelderig overwoekerde schuttingen vormden de Sibbeltuinen lange tijd een groen paradijs in het stedelijk landschap.Prins nam deze binnenstedelijke oase als uitgangspunt voor haar kunsttoepassing. Ze bekleedde het bouwhek aan de Laagtekadijk met PVC doeken waarop een dichte, strak gesnoeide haag werd geprint. Zo wordt de illusie gewekt van een achterliggende tuin. De toeschouwer wordt bovendien een kijkje áchter de heg gegund. We treffen er lenige mensen aan in acrobatische yogahoudingen, vogels van vreemde pluimage en een wasje wapperend in de wind. En alsof ze de hemelse staat van dit stukje paradijs op aarde wil benadrukken, laat Prins haar figuranten gekleed gaan in smetteloos wit.

Bij elke studentenwoning levert De Key standaard verduisterende gordijnen. Voor de raambekleding van het complex op Zeeburgereiland werd beeldend kunstenaar Fransje Killaars (Maastricht 1959) benaderd. Om de identiteit en de dynamiek van het complex te vergroten vervaardigde Killaars twee gordijnontwerpen in de combinatie rood/oranje die een levendig contrast vormen met de robuuste, grijze gevelbekleding. Het patroon van het textiel ontstond door het plaatsen van handgeknipte vormen over een effen stoffen ondergrond. Dit patroon werd vervolgens op textiel gedrukt, met behoud van het handmatige karakter. Door deze onregelmatigheid oogt het werk nergens vlak en versterkt het de ruimtelijke beleving. Niet alleen van het ontwerp zelf, maar ook van de ruimte die het bekleedt. Bovendien draag het kleurrijke kunstwerk bij aan de eigenheid van de ‘fabriekswoningen’ waardoor een uniek thuisgevoel ontstaat.

Om de functie van het complex te benadrukken bracht Douglas een ode aan het Amsterdamse studentenleven. Hij creëerde een swingend tweeluik gevuld met hoogtepunten uit het hoofdstedelijke stadsbeeld. In een kleurrijke collage van digitaal bewerkte foto’s krijgt de toeschouwer een bruisende stad voorgeschoteld. Bij dag en bij nacht. Onder een goudgele hemel gevuld met paarse duiven en reusachtige blauwe tulpen waaruit studiebullen en ‘mortarboards’ (afstudeerhoedjes) schieten, kijkt de Dokwerker uit over kronkelende fietspaden en grachten gevuld met rondvaartboten. Het stedelijke landschap bestaat uit een stapeling van herkenbare Amsterdamse gebouwen zoals het Paleis op de Dam, het Concertgebouw en de Silodam. Op de achtergrond refereert een wolkenkrabber van boeken aan het studentenleven. De andere scène toont de verleidingen van het Amsterdamse uitgaansleven. In het donker straalt de neonverlichting van coffeeshops en nachtclubs en lonkt de dansvloer van Paradiso, de kathedraal van de nacht. Tijdens de feestelijke start van het nieuwe studentenjaar op 2 september 2010 hebben bewoners en omwonenden kennis gemaakt met het kunstwerk, het complex en elkaar.